Zaterdag 14 november jongstleden arriveerde Sinterklaas voor zijn jaarlijkse bezoek aan België en Nederland. Net als vorig jaar hoop ik vurig dat hij op 5 of 6 december mijn ene wens in vervulling zal laten gaan, daarom probeer ik dit jaar het Sint Nicolaas naar de zin te maken. En ik heb besloten om het grondig aan te pakken.

Een vriendin kwam op theevisite en vertelde me van een kennis die ramen stond te lappen, een misstap maakte en zich lelijk bezeerde. Vervolgens bracht hij weken liggend in bed of op de bank door, maar was dit al na enkele dagen flink beu. Hij begon na te denken over zijn leven en kwam tot het maken van een wensenlijstje. Het meest belangrijke en gewilde bleek een kind. Zodra zijn herstel het toeliet, gingen hij en zijn vrouw zich bezighouden met de verwekking en al na één keer was het raak.

Fijn, hoor. Ik gun het ze van harte, maar toch doet het zeer. Waarom kan mijn wens niet zo gemakkelijk en vlot in vervulling gaan? Ik breng ook elke dag een paar uur liggend op de bank door, maar durf niet na te denken over de toekomst. Tegelijkertijd realiseer ik me dat het erger kan, er zijn immers genoeg CVS/ME-patiënten die de gehele dag in bed doorbrengen.

Vandaar dat ik sinds de intocht van Sinterklaas elke avond voor het slapen gaan worteltjes bij de open haard leg. Ik begin bij het invallen van de duisternis sinterklaasliedjes te zingen. De hele avond lang, tot verdriet van mijn man en buurtbewoners. Zelfs de lokale zwerfkatten kloppen niet meer bij ons aan om hun buikjes te vullen.

Ik laat stiekem onze trap voor huis-, tuin- en keukenklusjes onopvallend naast (in plaats van in) de schuur staan. Een beetje lenige Piet is natuurlijk zonder hulpmiddelen in twee stappen op het dak of hangt aan de regenpijp om zich een weg naar de schoorsteen te klimmen… Maar met het vochtige weer kan ook een Pietenlichaam kou vatten of wat stram zijn. En vergeet niet dat de meeste Pieten – net als Sint zelf – ook geen twintig meer zijn!

Daarnaast strooi ik zout op straat om glibberpartijen tijdens een koude nacht te vermijden. En bespaar uzelf de moeite om me te vertellen dat dit niet nodig is vanwege het opvallend zachte novemberweer. Daar ben ik wel degelijk van op de hoogte, maar een mens kan nooit weten. Niets is zo veranderlijk als het weer. En een Erwin Kroll, Piet Paulusma of Sabine Hagendoren kan zich best eens vergissen. Bovendien zat ik al met de naalden klaar om voor Ameriko een warme muts en bijpassende beenwarmers te breien, maar met nachtelijke temperaturen van omstreeks acht graden leek zelfs mij dat wat overdreven.

Kortom: ik hoop van ganser harte dat de Goedheiligman onder de indruk is van mijn pogingen om het hem en zijn helpers zo gemakkelijk mogelijk te maken. Zou het effect hebben? Sta ik volgend jaar aan de kade om hem te begroeten na zijn reis uit Spanje? Of lig ik wederom op de bank en zie ik zijn aankomst op de televisie met lede ogen aan? 

Dingen die op een verlanglijstje staan zijn per definitie bijzonder. Als ik mijn verlanglijstje met wensen voor de rest van mijn leven zou opstellen, dan ben ik snel klaar. Ik wil graag een normaal leven, de gezondheid terug waarmee ik ooit was gezegend. Maar ik vraag me af of het verwekken van een kind toch eenvoudiger blijkt…