Wereldberoemd wou ik worden, de droom van zowat ieder kind.

Ik zong aria’s na die ik hoorde op de radio, weliswaar in een taal die nog niet was uitgevonden maar ik waande me de “Callas” van de lage landen.

Die droom van wereldberoemdheid werd in de kiem gesmoord door de dorpspastoor. Tijdens de repetities voor het kerkkoor kreeg ik meermaals te horen: “Kan het wat minder? Je zingt vals!”

Meezingen mocht ik enkel om het koor te vergroten want zowat iedereen zong vals.

Adieu kans op eeuwige roem.

Maar daarom niet getreurd, dan werd ik maar ballerina. Ik danste het huis en de tuin door, bij gebrek aan balletschoenen, op m’n blote tenen want ik was de “Margot Fonteyn” van de lage landen.

Die droom van wereldberoemdheid werd eveneens in de kiem gesmoord maar niet door toedoen van de pastoor maar van m’n ouders.

“Stop met dat gespring en gedans op je blote tenen, daarvan gaan je tenen kapot!”

Op een dag kreeg ik spitzen van m’n grootmoe en de weg naar wereldberoemdheid lag open.

Dat was echter buiten m’n ouders gerekend, ze wilden geen wereldberoemd kind met kapotte tenen.

Dus danste ik in het geniep verder, weliswaar zonder publiek en applaus maar m’n koppig karakter wou absoluut PRIMA BALLERINA worden.

Ik verzwikte m’n twee enkels, kon dagen niet naar school en m’n moeder stak de spitzen samen met m’n droom van wereldberoemdheid in een kartonnen doos en al m’n dromen lagen een eeuwigheid te verkommeren onder het stof op de zolder.

Of het nu door dat dansen komt of niet, zowat 50 jaar later sta ik hier nu met die spitzen in m’n hand, en op de grond staan m’n pijnlijke, kapotte tenen.

Ik wil die te kleine balletschoentjes aandoen maar dat lukt me niet. Ik krijg van de pijn amper m’n sloefen over m’n tenen.

Voor mij geen grand égards meer en ook geen pirouettes, zelfs een simpele plié lukt me niet meer.

Ik ben een oude ballerina die haar droom nooit “echt” heeft waargemaakt.

De zwierige, onvermoeibare, elegante ballerina van destijds, staat nu met haar verloren droom in haar handen en met haar voeten, voorzien van 10 kapotte tenen, niet al te stevig op de grond.

Door dat dansen zal het wel niet komen, artrose is nu eenmaal een familieziekte. Generaties nonkels, tantes, neven en nichten, geërft van de grootmoe, en van hen weet ik dat ze nooit hebben gedanst.

De pijn is te erg en ik strompel naar m’n reumatoloog voor inspuitingen, voor de zoveelste keer.

M’n dansambitie ben ik al lang ontgroeid, ik wil enkel zonder pijn kunnen stappen.

Mijn reumatoloog sinds jaren slaat m’n lijvig dossier open en zegt:” Ach ja, weer last van die ballettenen, zeker?”

Eigenlijk schaam ik me een beetje, maar toen ik hem jaren geleden m’n probleemtenen voor het eerst onder de neus stak, heb ik gewoon gezegd dat ik ooit ballerina was geweest, toch min of meer.

Zo erg was dat niet eens gelogen want ik heb destijds uren versleten op m’n toen krachtige tenen.

Hij injecteert m’n ballettenen voor de zoveelste keer en zegt:” Toch een zware tol die je hier betaald om destijds je dromen waar te maken!”

Ik zucht en knik van ja maar heb helemaal de moed niet om hem te zeggen dat het gewone ordinaire artrosetenen zijn.

Zo blijft er toch nog iets van m’n grote droom over.

Want echt waar, dit vermoeide, pijnlijke lijf met kapotte tenen is ooit, weliswaar in beperkte mate

EEN BALLERINA GEWEEST.

Groetjes van Iréna