Wat het Chronische Vermoeidheidssyndroom toch allemaal met een mens uithaalt.
Verhaaltjes schrijven … wie had ooit kunnen denken dat ik verhaaltjes ging schrijven.
Zuster Overste vond mijn opstellen altijd prachtig en zelfs mijn vader vond dat en dan zal er wel iéts goed aan geweest zijn want die twee waren zowat nooit content.
Het eigenaardige is, ik heb totaal geen fantasie, toch wat schrijven betreft en dat vind ik spijtig.
Anders begon ik meteen aan een succesreeks “Mary Protter” bijvoorbeeld.
Maar daar kan ik echt niet aan beginnen, wegens dat gebrek aan fantasie. Als ik Mary Protter in mijn eigen huid moest steken dan zou ik haar cvs moeten geven en dat wil ik dat kind niet aandoen.

Dus aan écht schrijven kan ik niet beginnen dus ik zal het maar bij vertellen houden.
Om te vertellen heb ik geen fantasie nodig, het moet echt gebeurd zijn of ik krijg geen letter op papier.
En wat blijkt nu.
Ik krijg de “allures” van een echte schrijver want op dit moment zit ik voor het eerst met wat men in vaktermen noemt “een wrighter’s block”.
Paniek … Paniek … Hoe is dat toch mogelijk?
Er zit materiaal genoeg in m’n hoofd om een ganse bibliotheek te vullen en er komt niks uit. Niks, nada …
Aangezien ik geen echte schrijver ben, kàn het onmogelijk wrighter’s block zijn.
Maar ik ben wél degelijk een echte cvs’er met piepschuim in m’n hoofd en dat is wat er op dit moment schort. Ik heb de allures van een cvs’er en zit gewoon opgescheept met een “Brain Block”.
Dus leg ik nu gewoon m’n pen neer voor een tijdje en we zullen zien wat de tijd brengt.
Ik moet gewoon wachten tot m’n hersens terug zijn opgestart, ik zit gewoon zonder ‘naft’.
Vanessa heeft alvast genoeg verhaaltjes in voorraad, ik ben nu eenmaal een vorruitziende vrouw.

We zijn nu 2 weken later en m’n hersens liggen nog altijd op sterk water, ik verspreek me constant en rijg met gemak de domste flaters aan elkaar.
We gingen bij m’n broer de huwelijksfoto’s van zijn dochter bekijken, op DVD en dat bleef maar duren. Vermoeid als ik was, flapte ik er gewoon uit dat hij even moest stoppen, dat het me “degoutteerde”.
Men keek me vol ongeloof aan en ik wist niet eens dat ik een verkeerd woord had gebruikt.
M’n man, met toch echte hersenschade, heeft me er nadien op gewezen.
Dus ligt m’n pen terug neer, ik zit nog altijd zonder naft.

Weer een week verder en m’n wrighter’s Block is nog altijd niet voorbij.
Ik ben nl. doodvermoeid door dat constant liggen slapen. Hoe meer ik slaap, hoe vermoeider ik word.
Een feit dat ik al jaren weet maar ik kan het niet helpen.
Slapen en nog eens slapen, hoe ik me ook verzet, ik kan er niets tegen doen.
Dus leg ik m’n pen neer en druip af naar de sofa.
Ik kan niet schrijven, ik moet slapen, eindeloos slapen.
’t Is erg.

Vier dagen verder:
M’n halve trouwboek begint zich verwaarloosd te voelen, ik zie het aan elke beweging die hij maakt.
Half verlamd sleurt hij zich dapper verder maar eigenlijk heeft hij m’n hulp echt nodig.
Hulp? Welke hulp?! Na elke hand die ik uitsteek, lig ik weer uren voor pampus!

Weer drie dagen verder:
Met kleine beetjes wordt m’n ‘nafttank’ bijgevuld.
Niets overdrijven, vandaag heb ik zelfs patatten geschild.
Joepie! Warm eten! Ik heb zelfs de afwas gedaan.
Goed zo, meisje, je bent terug op de goede weg.
M’n pen toch maar neerleggen, écht niet overdrijven.

Weer drie dagen verder:
Ik ben terug op m’n benen geraakt.
Zowat een maand ben ik maar half op de wereld geweest.
Het gaat me redelijk en ik kan beginnen aan al het werk dat is blijven liggen.
Voor de duizendste keer heb ik in de hel gezeten. Geen mens die het zelf niet meemaakt kan begrijpen hoe miserabel en ellendig men zich kan voelen.
Maar ik ben er weer eens doorgeraakt.
Op dit moment voel ik me terug “normaal miserabel”, ik ben dus terug ok.
Zelfs m’n wrighter’s block is verdwenen, want ik weet al wat ik als volgende ga schrijven.
Het zal gaan over m’n voorgaande slaapmarathon of ook niet.
ALS IK TENMINSTE WAKKER KAN BLIJVEN!

Groetjes van Iréna