Nu ga ik eens écht een paar weken mezelf verwennen, ’t wordt tijd.
Altijd in de weer voor m’n man, m’n zoon en eender wie die me blijkbaar nodig heeft.
Je staat zelf onvast op je poten, hebt zo goed als geen fut om wat dan ook te doen maar toch blijf je doorgaan zodat je leefwereld niet vierkant gaat draaien.
Het moet gedaan zijn, vanaf nu ben ik zelf nummer 1.
Huis, tuin, was en kook, gehandicapte man, zoon met cvs, zieke vrienden, klagende buren, te betalen rekeningen, regen of wind, alles de boom in, nu is het aan mij.
Je gaat me een gang zien gaan … RUST …RUST…RUST.
Beentjes omhoog, tasje lindethee, handwerkje of boek, telefoon laten rinkelen, soep en brood op het menu en redelijk doof voor Jan en alleman.
START…
Hoe is dat nu mogelijk!!! … De telefoon heeft al de ganse voormiddag staan rinkelen en er staat volk voor de deur!!
-IK BEN NIET THUIS!!!
-Hoe ge zijt niet thuis!?!?
-NEEN!!VOOR NIKS EN VOOR NIEMAND!!!
-Moet dat volk dan aan de deur blijven staan???
-VOOR MIJN PART!
-Zijt ge niet verlegen, die komen wel van ver, hoor en bovendien komen die voor mij, hé!
-NIEMAND HOUDT JE TEGEN VAN DE DEUR ZELF OPEN TE DOEN!
-Die deur klemt en ge weet dat ik moeilijkheden heb, zien dat de honden de straat niet oplopen en dan die klotedeur die klemt!!!
-DAN MOETEN ZE MAAR DUWEN AAN DE BUITENKANT!!!
-Hoe is dat nu mogelijk, zijt gij nu echt niet verlegen?!?
-NEEN … NEEJE…NJET

Het is naar de vaantjes, hij heeft de deur open gekregen.
Iedereen altijd meer dan welkom maar nu liefst eventjes niet. Ik heb rust nodig … HOPEN RUST.

Potje koffie, bijhorende koekjes en bijkomende afwas, bijkomend dafalgan want ik heb koppijn, alle rustvoornemens meteen de vuilbak in.
Ik kan amper deelnemen aan het gesprek want er zit weer 10 kg piepschuim in m’n hoofd.
“Dus dat is afgesproken?”
Blijkbaar ben ik een poosje echt potdoof geweest want er is toegezegd dat we naar een reünie gaan van m’n man z’n vroegere werkmakkers.
Geleuterbijeenkomst die gaat over spijkers, vijzen, machines, technische wetenswaardigheden en over wie er ondertussen is dood gegaan.
’t Zal wel plezant zijn maar ik zit daar steeds met dikke koppijn.
“Ok, tot dan!”

Het is zover, ik heb helemaal géén fut en wat interessant is … m’n man heeft ook geen goesting om te gaan.
Maar beloofd is beloofd, ik heb hem tot daar gereden en straks ga ik hem terug halen. Het is nodig dat hij z’n zinnen nog eens verzet. Niks zo plezant als over techniek leuteren.

Ikzelf zit met een tas lindethee voor m’n neus en m’n beentjes omhoog, redelijk potdoof voor de rest van de wereld.
RUST…RUST…RUST…

En of hij nu mét of tégen z’n goesting ginder zit, het is z’n eigen schuld.

HIJ HAD DIE DAG DE DEUR MAAR MOETEN DICHTLATEN
EN IK … NU JA … IK RUST

Groetjes van Iréna