Er is hier ten huize een nieuwe ‘patiënt’ bijgekomen. De sterkste en vinnigste bewoner van huize ‘krakkemikkig’ wordt langzaam aan een oude vent. Zijn oude knoken blijken nog in orde te zijn, want wandelen en door de tuin rennen kan hij nog steeds in een tempo dat me verschrikkelijk jaloers kan maken.

Maar hij is potdoof geworden en ik denk dat hij een soort Alzheimer heeft. Soms staat hij ergens verdwaasd in de verte te turen, of naar iets wat er niet is. Waar ik ook ga en sta, hij heeft de gewoonte altijd bij mij in de buurt te willen zijn. Het is zover gekomen dat hij zelfs niet meer alleen wil slapen. Sinds hij van de trap is gevallen durft hij zelfs de trap niet meer op. Iedere avond staat hij klaar om naar boven te worden gedragen en ik zie hem te graag om dat zomaar te negeren. Aangezien mijn halve trouwboek toch alleen slaapt is er genoeg plaats in mijn bed, geen probleem. ’t Manneke is proper, snurkt niet en laat me de hele nacht gerust, echt een ideale bedgenoot.
Eergisteren heb ik de sukkelaar bijna vermoord. In mijn gewoel heb ik hem uit bed gestampt en geschrokken van het kabaal dat hij maakte ben ik in één wip uit mijn bed gesprongen. In geen jaren ben ik aan zo’n tempo uit mijn bed geraakt. Helaas voor mijn kleine vriend belandde ik in het duister boven op mijn geschrokken kameraad. Zoveel commotie is er hier in geen jaren nog in de slaapkamer geweest. Ik deed het licht aan en staarde in de meest verschrikte ogen die ik ooit heb gezien, ’t ventje was compleet uit zijn lood geslagen. Voorzichtig heb ik nagekeken of al zijn oude knoken nog intact waren en heb ik hem terug naast mij in bed gelegd. Hij heeft me eens vuil bekeken, is het bed afgesprongen en is in een razend tempo de trap afgerend, alsof hij wou zeggen: “Ha nee hé mens, dat lap je me geen tweede keer!”. Als mij zoiets zou overkomen zou ik ook wel twee keer nadenken voor ik terug met de potentiële moordenaar in bed zou kruipen. Maar wat deed mijn dikke vriend? Kwispelend met zijn staartje liep hij de ganse volgende dag achter me aan, kroop na de middag gezellig mee op de sofa om uit te rusten, alsof er niets was voorgevallen.
Hij stond als vanouds wezenloos voor zich uit te staren. Tegen bedtijd had hij zich al voor de trap gezet om naar boven te worden gedragen. Zonder één spoortje van schrik heeft hij zich naast me neergelegd en is in slaap gevallen.

Mijn kleine grote vriend, grijs van oren en poten en ondertussen 16 jaar oud. Onnoemelijk veel vergevingsgezindheid in een klein lijfje dat bijna was vermoord. Ik ben er nu zo goed als zeker van, dat mijn lieve kakkewiet
HONDJES-ALZHEIMER HEEFT

Gratis milieutip voor hondenbezitters

Heel plichtsbewust met een plastic zakje de grote boodschap van de hond oprapen en dan de zak, met inhoud, over de eerste de beste haag smijten?
Opgeruimd staat netjes?

HIER KLOPT IETS NIET!!

Groetjes van Iréna