moe zo moe ,ik wil eigenlijk naar me bed toe ,moe van niks ,moe van de slaap
waarom is het nog geen avond?

moe zo moe. laat ik het gordijn dicht of overvalt mijn de slaap?
zo veel doen en pijn in me lijf een schaduw over valt mij
en even leg ik mijn hooft neer.

het maakt niet uit de gordijnen zijn dicht
en als ik wakker word is het avond

Punky

Ver ver weg in een sprookjesachtig land

Wordt er mij toegereikt een vredelievende hand

Het lijkt zo aanlokkelijk om met hem mee te gaan

Wanneer je in geen maanden meer normaal op je benen kan staan

ik wil, ik wil,
maar de slaap is me echter voor
en doodt vandaag 

Radeloos sta je dan weer buiten
bijna onmogelijk om je gevoel te uiten
en met zoveel lieve mensen om mij heen
voel je je toch ineens zielsalleen.

De boom plukt beetje per beetje zijn takken
ik kruip in de mijne, rol me op, sluit me af
van herfstkleuren en kille gedachten
die de voorbije zachte zomer wegstoppen
in mijn lade met topjes en badpakken

de zomertijd slaat zijn wijzers toe
moe van ‘t dansen in de golven

m’n gedachten zinken weg in ’t geel-rood-blauw
het jaargetij, al te gauw voorbij, schenkt mij

nog heel even een dag gelijk aan de nacht
reflectie komt op het bankje bij me zitten

Tijl besloot een bloementuin aan te leggen.
Hij bemeste de grond en zaaide prachtige bloemen.

Als er niets meer is,
ben jij er nog...
Je bent er als ik slapen ga,
staat samen met mij op...

Je beeltenis staat op foto
met zwarte rand

de wind snijdt en ik mezelf
aan wat onwezenlijk lijkt

Voor één keer rijg ik dit alfabet
tot een slinger van uitbundigheid
laat letters liefelijk leven
en licht in woorden schijnen
laat lente in zinnen bloeien
en de dagen bezingen

Proost! Cheers! Santé!
Prosit! Nazdorovje! Cin Cin !

En als we nu eens verder gingen
verder dan zeggen, verder dan
drie kussen, verder dan
‘k voel wel met je mee
verder dan de beste wensen

Dokter schrijft u mij een roze bril
in plaats van prolopa
en eldepryl.
Voor het tekort aan dopamine,
vandaag geen merapexine.