Jarenlang wordt gewaarschuwd voor het (soms zelfs preventief) toedienen van antibiotica aan de veestapel die dient voor het consumeren van vlees en zuivel. Toch is onlangs een nieuwe aardappelsoort – die is ontstaan met behulp van genetische manipulatie – goedgekeurd door de Europese Commissie. Gezien het feit dat deze aardappel een gen in zich draagt, dat resistent is tegen antibiotica lijkt me dit alles behalve veilig.

Ik heb geen kapsones, maar ik ben een groot persoon. Niet in fysieke lengte of omvang uitgedrukt, nooit geweest. Ik ben zo gegroeid tijdens mijn ziek zijn, want CVS/ME is als onderwerp een eigen leven gaan leiden via koffietafels en langs borrelhapjes.

Veelvuldig beklagen CVS/ME-patiënten zich over onbegrip uit hun omgeving. Niet zelden mopper ik op het forum van ME/CVS punt net over mensen die moeilijke of onwenselijke dingen van me vragen. Deze vragen kunnen voortkomen uit onwetendheid of ontkenning, maar dat boeit me allang niet meer. Deze blijven onbeantwoord, want indien domoren na jaren nog niet inzien dat bijvoorbeeld vaker dan een keer per week visite ontvangen voor mij net zoiets is als trainen voor de marathon of het overzwemmen van het Kanaal, betwijfel ik of de zoveelste verantwoording van mijn kant wel wordt begrepen.  
De CVS/ME-patiënt die te maken heeft met domoren raad ik mijn versie van het volgende gezelschapsspel aan. Kruip met zijn allen rondom de tafel en speel een fijn potje Bingo – CVS/ME voor dummies.

Het nieuwe jaar is bijna een week oud er ging geen dag voorbij zonder een nieuwjaarsfeestje hier of een receptie daar. Handen worden geschud en de beste wensen uitgewisseld onder het genot van een hapje en drankje, druk pratend over allerlei goede voornemens. Maar ik maak er wederom geen deel van uit en zodoende lijkt 2010 verdomd veel op het voorgaande jaar. Ik zit alleen thuis.

De zogenaamd feestelijke decembermaand is in volle gang en ik vrees elke dag voor de kerstkaarten die op de mat kunnen vallen. De reden hiervoor is de tekst van een kaart die ik verleden jaar kreeg toegestuurd: ‘hopelijk krijg je volgend jaar weer wat zin in het leven.’ Huh? Zin in het leven? Hoe komt de afzender daarbij? Geen enkele medicus heeft ooit vastgesteld dat ik al jaren thuis zit, omdat ik geen zin het leven heb.

Graag geniet ik van alles wat deze aardbol me te bieden heeft, maar tot dusver zit mijn lijf me in de weg. En zulke kerstwensen dragen weinig bij aan de moraal.

Zaterdag 14 november jongstleden arriveerde Sinterklaas voor zijn jaarlijkse bezoek aan België en Nederland. Net als vorig jaar hoop ik vurig dat hij op 5 of 6 december mijn ene wens in vervulling zal laten gaan, daarom probeer ik dit jaar het Sint Nicolaas naar de zin te maken. En ik heb besloten om het grondig aan te pakken.

Na de strenge winter heb ik even gedacht dat het de lente niet ging lukken om door te breken. Dat de zonnestralen niet de kracht hadden om het barre weer te verslaan. Inmiddels staat gelukkig de tuin vol krokussen, narcissen en blauwe druifjes. En van de altijd zo vroege sneeuwklokjes is al bijna niks meer te zien. Eindelijk is het dan zover: het saaie grijs maakt plaats voor vrolijke kleuren.