Hits: 618
Auteur: Zuiderzon
Geplaatst: 30 jan 2010
Bijgewerkt: 14 feb 2010
Bron: TimesOnline
Print dit

Ze vertelden stervende dochter Sophia dat ze een leugenaar was - Interview met ME moeder Criona Wilson

Hieronder volgt een interview met Criona Wilson, de moeder van Sophia Mirza, die op mensonterende wijze stierf aan de gevolgen van ME in 2006 (klik hier, hier of hier).

Dit naar aanleiding van het proces van Kay Gilderdale die vrijgesproken werd van moord op haar dochter Lynn, die ze hielp bij haar zelfmoord/euthanasie. 

Ze vertelden stervende dochter dat ze een leugenaar was, zei ME moeder Criona Wilson

Criona Wilson met een foto van Sophia, die op 32-jarige leeftijd stierf aan ME

Zoals Criona Wilson naast het bed van haar stervende dochter knielde, beloofde ze dat haar dat haar dood niet tevergeefs zou zijn. Vóór het tengere lichaam van de 32 jaar oude Sophia uiteindelijk bezweek aan de medische complicaties en verwoestingen door ME, antwoordde ze op fluistertoon: “Dan is het het allemaal waard.”

In de daaropvolgende jaren, wijdde Mevrouw Wilson, 66 en voormalig verloskundige, haar leven om te bewijzen dat haar dochters aandoening geen verzinsel van verbeelding was, noch één dat verdiende om haar jongste dochter op te sluiten in een psychiatrisch ziekenhuis.

Haar gevecht had baat bij de medische professie en aanvaard denken over de diagnose en behandeling van ME, ook bekend als chronisch vermoeidheidssyndroom. Uiteindelijk oordeelde een lijkschouwer in 2006 dat Sophia’s dood als gevolg van myalgische encefalomyelitis was – nooit eerder werd zo’n uitspraak gedaan bij een Engelse lijkschouwing.

Het felle debat over ME werd nog eens in de kijker gezet door de zaak van Kay Gilderdale, die haar dochter Lynn zelfmoord hielp plegen na 17 jaar onmenselijk lijden door ME. Wanneer ze maandag vrij de Lewes Crown Court uit liep, na vrijgesproken te zijn van moord, kreeg Mevrouw Wilson applaus van het publiek.

“Ik moest daar zijn”, zei Mevrouw Wilson gisteren. “Het was zo’n belangrijke zaak. En het verdict is een stem voor het gezond verstand in een proces dat benadrukte wat mensen die aan ME lijden en hun verzorgers te verduren hebben.”

Hun dochter, Sophia Mirza, was een getalenteerde kunstenares die bij haar moeder leefde in Brighton in 1999 toen ze ME kreeg op 25 jarige leeftijd. Ze werd huis- en bedgebonden en, had net als Lynn Gilderdale, 24u op 24u verzorging nodig.

In 2003 werd ze door een psychiater bezocht, hoewel Juffrouw Mirza enkel klaagde over fysiek ongemak. De psychiater vertelde haar dat ze haar symptomen verzon en als ze bleef simuleren dat ze ziek was, hij haar zou onder brengen in de psychiatrische afdeling. Mevrouw Wilson zei: “Ik kende mijn dochter. Ze was absoluut niet geestelijk ziek of deed ook niet alsof.”

Wanneer de gekoesterde vrees eindelijk op haar deur kwam kloppen in 2003, was er weinig dat ze nog kon doen. Een politieman forceerde haar deur open en de psychiater en een sociaal werker sloten zichzelf binnen in Sophia Mirza’s kamer om haar voor te bereiden op haar reis naar een psychiatrische afdeling.

Haar gezondheidstoestand ging ineens dramatisch achteruit. Na 13 dagen werd ze vrijgelaten en terug aan de zorg van haar moeder overgelaten. “Deze periode in een psychiatrisch ziekenhuis heeft haar vreselijk doen achteruitgaan. We verloren al ons vertrouwen in medische professionals. We waren alleen.”, zei Mevrouw Wilson.

In 2005 kon Sophia Mirza nauwelijks de energie opbrengen om te spreken, eten of drinken. Zij en haar moeder hadden reeds afgesproken dat er geen artsen meer opgeroepen moesten worden in het geval ze opnieuw opgenomen moest worden. Op 25 november 2005 stierf Sophia Mirza in haar bed thuis.

Tranen wegpikkend uit haar ogen zei Mevrouw Wilson: “We deden alles wat we konden.”

Vastbesloten om tot op de bodem te gaan om te weten te komen waarom haar dochters behandeling zo slecht was, kreeg ze haar medische dossiers te pakken. Na benaderd te zijn door de 25 Per Cent ME Groep, die campagne voert voor mensen met de meest acute vorm van ME, stemde ze toe om een autopsie toe te laten op het lichaam van haar dochter.

Bij de lijkschouwing het volgende jaar vertelde de neuropatholoog aan de rechtbank dat Sophia Mirza’s ruggenmerg ontstoken was en driekwart van haar zenuwcellen vertoonden afwijkingen. De rechtbank kreeg te horen dat het een duidelijke lichamelijke manifestatie van ME was. De lijkschouwer oordeelde dat ze was overleden aan “acuut nierfalen als gevolg van chronisch vermoeidheidssyndroom.”

Een jaar later publiceerde het National Institute of Clinical Excellence (NICE) haar eerste richtlijnen over de diagnose en behandeling van de ziekte, beschreven als “relatief vaak voorkomend”, tot 193.000 mensen in Groot-Brittannië. De kern van dergelijke richtlijn is de noodzaak om rekening te houden met adviezen van patiënten. Mevrouw Wilson voert campagne om de regering onderzoek naar ME te doen financieren. “Het is nog niet over.”

Steve Bird.

(c) Vertaling door Zuiderzon, ME/cvs.Net van "They told dying daughter she was a lier, says ME mother Criona Wilson" (TimesOnline, 30 januari 2010)